Volg ons en deel je resultaten!
Over Al Pacino in de jaren 1970
Al Pacino's rol als heroïneverslaafde in The Panic in Needle Park (1971) bracht Al Pacino onder de aandacht van regisseur Francis Ford Coppola. Coppola castte hem dan ook als Michael Corleone in de immens succesvolle maffiafilm The Godfather (1972). Hoewel andere bekende acteurs zoals Jack Nicholson, Robert Redford, Warren Beatty en de relatief onbekende Robert De Niro werden overwogen voor de rol, koos Coppola uiteindelijk voor Pacino. De studiobazen waren ontmoedigd door deze beslissing, omdat ze de voorkeur hadden gegeven aan een algemener erkende acteur.
Pacino's optreden in The Godfather leverde hem een Academy Award nominatie op en toonde zijn vroege acteerstijl, die in Halliwell's Film Guide werd omschreven als "intens" en "strak gebald". Pacino protesteerde tegen de uitreiking van de Academy Awards omdat hij zich gekleineerd voelde door zijn nominatie voor Beste Bijrol, aangezien hij meer screentime had dan zijn tegenspeelster en winnaar van Beste Acteur, Marlon Brando, die de uitreiking ook boycotte, zij het om andere redenen.
In 1973 speelde Pacino samen met Gene Hackman in Scarecrow en won hij de Palme d'Or op het filmfestival van Cannes. Datzelfde jaar leverde zijn vertolking van New York City politieman Frank Serpico, die corruptie binnen de politie aan het licht bracht, hem nog een Academy Award nominatie op voor Beste Acteur.
In 1974 herhaalde Pacino zijn rol als Michael Corleone in The Godfather Part II, dat het eerste vervolg werd dat de Oscar voor Beste Film won. Deze keer kreeg Pacino zijn derde Oscarnominatie, deze keer in de categorie hoofdrolspeler. Newsweek prees zijn optreden in The Godfather Part II als "misschien wel het beste portret van de verharding van een hart in de film".
Pacino zette zijn succes voort en speelde in 1975 de hoofdrol in Dog Day Afternoon, gebaseerd op het waargebeurde verhaal van bankovervaller John Wojtowicz. De film werd geregisseerd door Sidney Lumet, die eerder met Pacino had gewerkt aan Serpico, en leverde Pacino nog een nominatie voor Beste Acteur op.
In 1977 speelde Pacino de rol van autocoureur in Bobby Deerfield, geregisseerd door Sydney Pollack. Hij ontving een Golden Globe-nominatie voor Beste acteur in een speelfilm voor zijn vertolking van het hoofdpersonage. Zijn volgende film was het rechtbankdrama ...And Justice for All, waarin Pacino zijn veelzijdigheid als acteur demonstreerde en zijn vierde Oscarnominatie voor Beste Acteur verdiende. Dat jaar verloor hij echter van Dustin Hoffman in Kramer vs. Kramer, een rol die Pacino had afgewezen.
In de jaren 1970 ontving Pacino vier Oscarnominaties voor Beste Acteur voor zijn uitmuntende optredens in Serpico, The Godfather Part II, Dog Day Afternoon en ...And Justice for All.
